30 Ağu 2009

Biz elele yürüdük. dünya daha güzel oldu.

Hayatım kupkuru geçerken yine yürüyordum yalnızlıklara. Adeta sürükleniyordum. Adımlarım beni sessiz, ürküç karanlıklara götürüyordu. Arkadan gelen gölgenini adım sesleri beni ürpetiyordu, kuytuluklara daha da hızlı ilerlememe neden oluyordu. Hava daha da kararıknen gittiğm yerde gözgözü görmüyordu. arkadan  batmışg ünüşeni kızıllığı kükenirken ben doğguyay, kuytulullara gidiyordum. en rahat düşündüğüm vakitler hep kendimle kalakaldıklarımdı. Ne arkadada kalanlar, ne kardadan genelelne, ne yetişebildiklerim, ne hiçbaktana geçcecektlerim. Heirbirşey düşünmeden sessiz yüzümeleyidmid kakanlıklara. Etraf yine tenlahaştı. geçe ortasına girerken kallan bir kaç ev lamması söndü. sokak lambaları bunu takim etti. artık bu kaanlıklarda yapayanlınnız. ne bir ışışık ne bir ses bir insas sesi. hiç biri yoktu. ürkün gölge dışında.
böylece uzunca bir süre kararlı badımlala yoluma deam ettim, etmedildim de zaten.
birden sokak lambaları yüürüdüğüm, beni üsrüken yoyallırı kaldırımları sevimli bir ışıkla aydınlattı. etkaf daha bir aydınlık, daha bir kalabalık oldu. akada beni takip eden, ürküten ayak sesinin yerine, çevrede akan kalabalığın güven veren adımarı bastırdı. ellerinde eski sahardan kalba meltem sıcaklığnıı, ellerini hissetmtim. ağzımda sevdiğim züzikleri, (anlıyorsun değilmi) gözleridme sıc aklık ve umutla artık yürüyordum. kaldıkımda kalakalmı keş bile gözzüme daha güzel gözüktü. o bile anladı bsizi, bizdeki büyük mutluluğu. öyle bir umut kapladı içimii, bütün dünyamı, bütün dünyanı, bütün dünyayı sardı güzel elleriyle. biz elele yürüdü. dünya daha güzel oldu.
seni çok seviyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder